ตอนที่ 169 เจียงสุ่นยอมสละชีวิตเพื่อฉันได้

“เมี้ยว…”

เสียงแมวร้องดังมาจากนอกขอบหน้าต่าง ซ่งซีซีอมยิ้มมุมปาก เป็นกุ้ยเฟยที่ตามมา

เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง ก็เห็นกุ้ยเฟยที่อ้วนกลมขึ้นเรื่อย ๆ นอนแผ่บนขอบหน้าต่างอย่างเกียจคร้าน หางกระดิกไปมา ดูสบายใจเหลือเกิน

ขอบหน้าต่างบ้านซ่งกว้างมาก แถมยังมีม่านกันฝน ขอบหน้าต่างจึงไม่เปียก เฝิงอวี้ก็ไม่ได้ปิดหน้าต่าง เธอชอบให้ในห้องมีอากาศถ่ายเท แม้แต่ฤดูหนาวก็ต้องเปิดหน้าต่างไว้หน่อยเพื่อระบายอากาศ

“แมวตัวนี้อีกแล้ว ไม่รู้ว่าใครเลี้ยงไว้ กินจนอ้วนกว่าหมูอีก”

เฝิงอวี้ขมวดคิ้วบ่น เธอไม่ชอบสัตว์มีขนทุกชนิด โดยเฉพาะแมวกับหมา เธอมักรู้สึกว่าแมวหมาจะมีหมัดติดตัว แล้วกระโดดมาเกาะเธอ

“เมี้ยว… แกนั่นแหละหมู หมูหน้าตาน่าเกลียด!”

กุ้ยเฟยโกรธจัด ร้องเมี้ยว ๆ หลายครั้งติดกัน มันเป็นแมวสาวสวยเลิศขนาดนี้ แมวหนุ่มหลายตัวต่างคอยเอาอกเอาใจมัน แต่ไม่มีตัวไหนที่มันเหลียวแล เพราะสายตามันสูงส่งจะตาย

เฝิงอวี้ในโลกมนุษย์ยังนับว่าไม่ใช่สาวงามเลย กลับกล้าดูถูกมัน ฮึ!

“แม่ แมวตัวนี้เหมือนกำลังด่าอยู่เลยนะ”