ตอนที่ 98 บ้านซ่งไม่ใช่ที่พึ่งของฉัน แต่เป็นป่าช้า

หยวนตงเหมยถามเสียงดัง “เหอเหล่าชีอยู่ไหน”

แม่เหอสีหน้าเปลี่ยนไปมาก แววตาวุ่นวาย เมื่อปีนั้นเธอเองที่ไปเป็นเพื่อนลูกสาวคนโตหาเหอเหล่าชีเพื่อปรับร่างกาย

“ตอนเช้าเห็นอาเจ็ดไปเก็บสมุนไพรที่หลังเขา ไม่รู้ว่ากลับมาหรือยัง” มีคนพูด

“กลับมาแล้ว ฉันไปเรียกอาเจ็ดเอง”

คนใจดีวิ่งไปค่อนข้างเร็ว ไม่กี่นาทีต่อมา ลุงวัยหกสิบถึงเจ็ดสิบปีก็ถูกคนลากมา แม่เหอหน้าซีดเผือดเหมือนคนตายทันที เธอรู้ว่าทุกอย่างจบแล้ว

“จะรีบไปเกิดหรือไง ช้า ๆ หน่อย ฉันไม่ใช่หนุ่มยี่สิบแล้ว วิ่งไม่ไหวแล้ว”

เหอเหล่าชีปากบ่นแม้ ฝีเท้ากลับไม่ช้า พอเห็นหน้าบ้านเหอมีคนเบียดเสียดกันมากมาย เขาก็ตะลึง ในใจอดสงสัยไม่ได้ บ้านเหอไม่ใช่ก่อเรื่องเข้าละมั่ง

“อาเจ็ด เรื่องมันเป็นแบบนี้...”

หัวหน้ากองผลิตใหญ่เล่าเรื่องราวทั้งหมด เหอเหล่าชีคิ้วยิ่งขมวดแน่น สีหน้าก็ไม่ดี เขามองไปทางหยวนเฟิงโสวแล้วถาม “ตอนนายแต่งงานกับเหอไฉ่เหลียน เธอบอกว่ามีลูกได้หรือ”