กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
บ้านซ่งกำลังกินข้าวเย็นกันอยู่ ซ่งซีซียังไม่กลับมากินข้าว อารมณ์ที่หม่นหมองมานานของคนทั้งบ้านก็ได้เห็นแสงตะวันสักหน่อยเสียที บนโต๊ะอาหารจึงมีเสียงหัวเราะที่ห่างหายไปนานปรากฏขึ้นอีกครั้ง
เหอเฟิ่งเหลียนตักไข่ผัดใส่ชามให้ลูกชายคนเล็ก พลางพูดอย่างสงสาร “กินเยอะ ๆ หน่อยสิ นอนอยู่บ้านทั้งวันยังผอมลงอีก”
ซ่งเว่ยกั๋วโกยข้าวเข้าปากคำโต แต่ในใจกลับบ่นว่า มื้อไหน ๆ ก็มีแต่ผักเขียวกับบะหมี่แห้ง ปากจืดจนนกบินออกมาแล้ว ผอมลงก็ไม่แปลกเลย
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาต้องถือโอกาสทำตัวน่าสงสารอ้อนแม่ขอเงินค่าขนมสักหน่อยแน่ ๆ แต่ตอนนี้เขาอยากกินไข่ให้ได้มาก ๆ ก่อน ไม่อย่างนั้นพอพวกบ้านนอกกลับมา เขาก็จะไม่ได้กินอีก