เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ได้ยินแค่เสียงยังไม่สะใจพอ ซ่งซีซีกินแตงกวาหมดแล้ว เช็ดมือกับกางเกง แล้วแทรกเข้าไปในฝูงคนอย่างคล่องแคล่ว เห็นสถานการณ์การต่อสู้ที่แนวหน้า
หมัดของหยวนเฟิงโสวกระหน่ำลงบนตัวเหอไฉ่เหลียนราวกับสายฝน หนาแน่นยั้วเยี้ย ผู้หญิงคนนี้เดิมทีก็อวบอัดอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งบวมขึ้นอีกมาก ราวกับก้อนแป้งที่หมักไว้ทั้งคืน ต่างกันเพียงมันเป็นสีเขียวคล้ำ
“โอ๊ย…อย่าตีแล้ว…ในหนังสือพิมพ์ล้วนพูดเหลวไหล ฉันมีลูกได้ หยวนตงชิงก็ไม่ใช่ฉันเป็นคนทำร้าย…”
เหอไฉ่เหลียนกอดขาหยวนเฟิงโสวไว้แน่น ร้องไห้จนน้ำตาน้ำมูกเลอะเต็มหน้า ยืนยันหนักแน่นไม่ยอมรับเรื่องที่หนังสือพิมพ์เขียน
เธอวางแผนไว้ดีแล้ว เรื่องผ่านมานานหลายปีขนาดนั้น คนตายแล้วก็ไม่มีหลักฐาน ขอแค่เธอปากแข็งไม่ยอมรับ หยวนเฟิงโสวเป็นคนใจอ่อนหูเบา เธอทำตัวต่ำต้อยอ่อนน้อมเอาใจอีกหน่อย ก็ต้องทำให้ผู้ชายคนนี้ใจกลับมาหาเธอได้แน่