กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งซีซีที่เดินไปถึงประตูแล้วหันกลับมา มองเธอด้วยรอยยิ้มที่เหมือนยิ้มก็ไม่ใช่ไม่ยิ้มก็ไม่ใช่ แล้วเย้ยหยันว่า “ตกลงจะให้ฉันไสหัวไป หรือจะให้ฉันอยู่? ให้เวลาสามวินาทีคิดให้ดี หนึ่ง สอง… สาม!”
พอพูดจบ เธอก็ยื่นมือไปจับลูกบิดประตูจะหมุน โจวหงเยี่ยนรีบร้องอย่างตื่นตระหนก “อย่าไป!”
ซ่งซีซียิ้มออกมา มองเธออย่างเย้ยหยันโดยไม่พูดอะไร ปล่อยให้โจวหงเยี่ยนกระวนกระวายหวาดกลัวราวกับสัตว์ที่ถูกกักกรง จนเธอทนแรงกดดันทางจิตใจไม่ไหวอีกต่อไป จึงเอ่ยขึ้นเอง “ฉันมีอยู่ทั้งหมดแค่หกสิบหยวน ให้เธอหมดเลย”
“สายสืบสกุลบ้านโจวของพวกเธอมีค่าแค่หกสิบหยวนเหรอ?” ซ่งซีซีแค่นหัวเราะ
“ตัวฉันมีเงินแค่นี้ จะให้ทำยังไง?”