เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งเชี่ยนไม่ได้หลับสบายทั้งคืน แผลที่หัวยังเจ็บอยู่ตลอด เธอยังนอนอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ แม้จะใช้ยาชาแล้วแต่ก็ยังหนาวมาก พอยาชาหมดฤทธิ์ก็ตื่นขึ้นมา
เช้าถัดมาซ่งซีซีโยนเธอขึ้นไปบนเตียง ดังนั้นเธอจึงไม่รู้ว่าตัวเองนอนบนพื้นทั้งคืน ยังคิดว่าเพราะเตะผ้าห่มจนเป็นหวัด
หัวเจ็บมาก ร่างกายหนาวสั่น จมูกก็ตัน ดูเหมือนจะมีไข้ เจ็บคอด้วย ซ่งเชี่ยนทรมานมาก อดทนความไม่สบายลงจากเตียงไปหาเหอเฟิ่งเหลียน
ซ่งซีซีเพิ่งกลับมาจากห้องซักล้างหลังจากล้างหน้าแปรงฟัน พอเห็นเธอก็ร้องเสียงหลงเกินจริง จนคนบนระเบียงทางเดินหันมามองกันหมด
บ้านซุนต้าจุ่ยอยู่ตรงข้ามเฉียง ๆ กับบ้านซ่ง ตอนนั้นเธอกำลังทำอาหารเช้าอยู่ ไม่ไกลจากซ่งเชี่ยนนัก เธอสูดจมูกแรง ๆ หลายครั้ง แล้วปิดจมูกพูดเกินจริงว่า “โอ๊ย ตักอุจจาระยังไม่เหม็นเท่านี้เลย ซ่งเชี่ยน แกคงลืมฉีดน้ำหอมกันยุงอีกแล้วใช่ไหม”
คนอื่นก็ได้กลิ่นด้วย มันเหม็นและฉุนกว่าเมื่อวาน กลิ่นคละคลุ้งจนคนอยากอาเจียน