กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตอนซ่งต้าเจียงกลับจากงาน เหอเฟิ่งเหลียนเพิ่งตื่น แต่ปวดหัวจนเหมือนจะแตก ทั้งร่างกายก็ทรมานมาก
“ให้ยัยตัวซวยนั่นกลับชนบทไปเถอะ ฉันทนไม่ได้แม้แต่วันเดียว บ้านนี้มีเธอก็ไม่มีฉัน มีฉันก็ไม่มีเธอ!”
โดยมีซ่งต้าเจียงประคอง เหอเฟิ่งเหลียนลุกขึ้นมาได้ เธอนั่งลงบนโซฟา ดื่มชาร้อนครึ่งแก้วกว่าจะรู้สึกดีขึ้น แล้วยืนกรานให้ซ่งต้าเจียงส่งลูกสาวอกตัญญูกลับชนบท
“เธอทำอะไรอีกแล้ว?”
ซ่งต้าเจียงขมวดคิ้ว รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที
แต่ก่อนกลับจากงานก็ได้กินข้าวปลาร้อน ๆ ในบ้านยังอบอุ่นมีความสุข ตอนนี้กลับมาบ้านเจอแต่หม้อเย็นเตาเย็น บ้านวุ่นวายอลหม่าน ส่งผลกระทบต่ออารมณ์เขาอย่างมาก