กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“อึเป็นอะไรไป? พืชไร่งามเป็นดอกไม้ ต้องพึ่งอึเป็นหลัก ผักที่เธอกินมีสักอย่างไหมที่ไม่ปลูกด้วยขี้? เธอไม่ถ่ายอึหรือ? ในท้องเธอไม่มีอึหรือ? อย่าดูว่าเธอหน้าตาเหมือนคน แต่จริง ๆ ก็เป็นแค่ภาชนะบรรจุอึที่เดินได้ อึก็ไม่เคยรังเกียจว่าภาชนะนี้ไม่สวย เธอกลับกล้ารังเกียจอึได้อีกหรือ?”
ซ่งซีซีพูดถึงแต่อึทุกประโยค ชาวบ้านซ่งรู้สึกขยะแขยงอีกครั้ง รู้สึกว่าเส้นบะหมี่ที่กินเข้าปากกลายเป็นอึไปแล้ว กลืนไม่ลงจริง ๆ
“รีบกินสิ พอเส้นในปากพวกเธอลงไปในท้อง พรุ่งเช้ามันจะกลายเป็นอึก้อนอุ่น ๆ แล้วถ่ายออกมา ของที่พวกเธอถ่ายเอง ทำไมถึงรังเกียจมันล่ะ?”
“อ้วก...”