เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เหอเฟิ่งเหลียนปากก็ท่องบทเรียนอยู่ก็จริง แต่ใจลอยไปไกลแล้ว ไม่ได้อยู่ในห้องเรียนเลย เสียงของครูใหญ่ที่ปรากฏตัวขึ้นมากะทันหันทำเอาเธอสะดุ้งเฮือก ตกใจจนเกือบดวงจิตปลิวหายดวงกายแตกซ่าน
พอมองลงไปอีกที นักเรียนครึ่งหนึ่งนอนคว่ำหลับ อีกครึ่งตาปรือหาวไม่หยุด เธอโกรธจนเลือดขึ้นหน้าทันที หยิบไม้เรียวครูขึ้นมาเคาะโต๊ะแรง ๆ หลายที นักเรียนที่ง่วงซึมตกใจตื่นกันหมด รีบนั่งตัวตรง
“ใครใช้ให้พวกเธอนอนหลับในคาบเรียน? ทุกคนไปยืนฟังที่หลังห้องเดี๋ยวนี้!”
พวกเด็กเปรตพวกนี้ทำให้เธอเสียหน้าต่อหน้าครูใหญ่ เหอเฟิ่งเหลียนอยากตบให้ตายคามือ ถ้าครูใหญ่ไม่ยังอยู่ตรงนั้น เธอลงมือแน่นอน
นักเรียนทั้งห้องลุกขึ้นยืนกันกรูเกรียว ไม่เหลือแม้แต่คนเดียว เด็ก ๆ ล้วนไร้เดียงสา ทั้งพวกที่นอนคว่ำหลับและพวกที่นั่งงีบต่างคิดว่าครูตำหนิพวกตน จึงลุกขึ้นยืนเองแล้วเดินไปด้านหลัง