กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
พอซ่งซีซีพูดจบก็เอามือปิดหน้า ‘เศร้าใจ’ แล้ววิ่งหนีไป กว่าซ่งเจี้ยนกั๋วกับซ่งเชี่ยนจะตั้งตัวได้ เธอก็วิ่งหายลับไปจนมองไม่เห็นเงาแล้ว
“สัต...สัตว์เดรัจฉาน...”
เหอเฟิ่งเหลียนโกรธจนเป็นลมสลบไป เธอเชื่อลูกคนโตกับเชี่ยนเชี่ยน ลูกสาวอกตัญญูถึงกับกล้าเอาสิ่งสกปรกกรอกปากให้เธอดื่ม การที่มันขวางลูกคนโตกับเชี่ยนเชี่ยนไม่ให้มาช่วยเธอก็ไม่ใช่เป็นไปไม่ได้ ไอ้สัตว์เดรัจฉานนี่คิดร้ายเกินไปแล้ว
ซ่งเจี้ยนกั๋วกับซ่งเชี่ยนช่วยกันหอบเธอขึ้นเตียงอย่างลนลาน ซ่งเชี่ยนไปหยิบกล่องยาเอามาทำแผล บ้านซ่งวุ่นวายกันไปหมด กะละมังเสื้อผ้าสกปรกที่ซักค้างไว้หน้าประตูก็ไม่มีใครสนใจ
พอซ่งซีซีวิ่งมาถึงใต้ตึกพักครอบครัวพนักงาน สีหน้าเศร้าใจบนใบหน้าก็หายไป แต่ดวงตายังแดงก่ำ