ตอนที่ 37 ยาเบื่อหนูสี่ห่อ ฉันกับพี่คนละสองห่อ

ซ่งเชี่ยนวิ่งออกไปจากร้านอาหาร ห่างจากถนนใหญ่ยังอีกกว่าสิบเมตร เธอเอามือปิดหน้าร้องไห้ วิ่งได้ไม่เร็วเลย เร็วกว่าหอยทากอยู่นิดเดียวเท่านั้น คนที่วิ่งตามมาไล่ทันเธออย่างรวดเร็ว แล้วลากตัวเธอกลับมา

“ปล่อยให้ฉันตายไปเถอะ… ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว…”

ซ่งเชี่ยนดิ้นรนทำทีไปอย่างนั้น ร้องไห้น้ำตานองหน้า ขนาดคนแปลกหน้ายังอดสงสารไม่ได้

หนุ่ม ๆ หลายคนที่โต๊ะอาหารล้วนเป็นคนที่หลงใหลเธอ เห็นเทพธิดาของพวกเขาร้องไห้สะเทือนใจขนาดนั้นถึงขั้นจะไปฆ่าตัวตาย ต่างก็จ้องซ่งซีซีตาถมึงทึงโดยไม่รู้ตัว