กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
โจวหย่งอี๋ยืนอยู่ข้าง ๆ ราวกับไม่มีตัวตนอยู่เลย แม้แต่ในสายตาของพ่อแท้ ๆ ก็ไม่มีตัวตนของลูกชายคนนี้อยู่
คนทั้งคณะก้าวเข้าไปในประตูใหญ่ ผ่านกำแพงบังเงา เมื่อใกล้จะส่งมู่เสี่ยวหน่วนถึงเรือน นางก็หยุดฝีเท้าลง
“เหล่าอู่ การมักได้ของถูกไม่ใช่เรื่องดี คบมิตรผิดก่อภัยลามถึงสามชั่วอายุ แม้เด็กจะเลี้ยงแบบหยาบ ๆ ดีกว่า แต่ก็ต้องใส่ใจอบรมสั่งสอน เจ้ากลับไปเขียนคัมภีร์อบรมบุตรให้พี่ใหญ่ของเจ้าสักบท เขาเป็นผู้คงแก่เรียนสูงสุดในบ้าน เหตุใดเด็กในบ้านจึงไม่มีผู้ใดอ่านหนังสือได้ดีเลยเล่า”
โจวหย่งอี๋เดินตามอยู่ท้ายสุด ได้ยินคำของย่าตนเอง หัวใจก็สั่นสะท้าน สมคาด หนังของเขาคงรักษาไว้ไม่ได้แล้ว