กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
“ในเมื่อใจไม่ได้เป็นหนึ่งเดียวกัน ย่อมยืนชิดกันไม่ได้ หัวหน้าเผ่าดูเถิด เรื่องเช่นนี้ควรจัดการอย่างไร?”
โจวเหลี่ยนจือเอ่ยปาก สายตาเพียงกวาดมองครั้งหนึ่ง ก่อนจะทอดไปยังหัวหน้าเผ่าเป็นที่สุด
“ตัดออกจากตระกูลเถิด”
หัวหน้าเผ่าเองก็มิได้อยากทำเช่นนี้ แต่ขี้หนูเม็ดเดียวทำให้น้ำแกงทั้งหม้อเสีย เขาจึงไม่อาจใจอ่อนแบบสตรีได้
“หัวหน้าเผ่า! เหตุใดจึงถึงขั้นตัดออกจากตระกูล พวกข้า หญิงชั่วนี่ นางเป็นตัวการทั้งสิ้น!”
ชายผู้นั้นตื่นตระหนกบ้างแล้ว อยากขอความเมตตา แต่พอเห็นสีหน้าหัวหน้าเผ่า ก็หันไปตบหน้าหญิงของตนฉาดหนึ่ง แล้วยื่นมือคว้าผมนางกดลงกับพื้น
“ยังไม่รีบขอขมาหัวหน้าเผ่าอีกหรือ หากถูกไล่ออกจากตระกูล จะเหลือทางรอดที่ใด!”