กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
มู่เสี่ยวหน่วนรู้สึกมึนงงง่วงเหงา แต่ไม่ได้หมดสติ นางมองอู๋หยวนซวงป้อนยาทีละช้อน ๆ รู้ว่าเป็นยา จึงยอมดื่มแต่โดยดี
แต่ท่าทางของสะใภ้ใหญ่ช่างระมัดระวังเกินไป ยาชามนี้จะต้องดื่มไปถึงเมื่อใด สู้ดื่มให้หมดในอึกเดียวแล้วพักผ่อนให้ดีเสียยังดีกว่า นางไม่มีแรงพยุงตัวไว้แล้วจริง ๆ
“ไม่ต้องใช้ช้อน”
มู่เสี่ยวหน่วนเอ่ยเสียง อู๋หยวนซวงเห็นเช่นนั้นได้แต่เป่ายาอีกครั้ง แล้วยกมาที่ริมฝีปากมู่เสี่ยวหน่วน
ดื่มทีละเล็กทีละน้อย รสชาติแม้แปลก แต่ก็ไม่รุนแรงนัก ดื่มยาชามใหญ่ มู่เสี่ยวหน่วนรู้สึกอยากอาเจียน ในที่สุดก็กลั้นไว้ได้
“ให้ข้านอนสักหน่อย”
ไม่กินข้าวแล้ว มู่เสี่ยวหน่วนหลับตาพักผ่อน