กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
เหนียนหร่วนหร่วนรู้สึกกระดากใจนัก ใจของนางยังเล็กเกินไปจริง ๆ เพียงถูกตกใจเล็กน้อยก็ถึงกับสลบไป ยังต้องให้ท่านพ่อเป็นห่วง ต้องให้ฮูหยินผู้เฒ่าโจวเป็นผู้นำอาหารมาให้นางด้วยตนเอง
“ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว ข้าลุกขึ้นกินเองได้ ท่านกินแล้วหรือยัง”
เหนียนหร่วนหร่วนรีบลุกขึ้นสวมรองเท้า
“มีเหลืออยู่ เชิญโหวอันเล่อ”
มู่เสี่ยวหน่วนเอ่ยขึ้น โหวอันเล่อก็ลุกขึ้นเดินเข้ามา ทั้งสามนั่งโต๊ะเดียวกัน
“เรื่องเมื่อวานทำให้บุตรีของท่านตกใจ ข้าขออภัยเป็นอย่างยิ่ง”
มู่เสี่ยวหน่วนเอ่ยขอโทษ