กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
“หร่วนหร่วนสุดที่รัก ในที่สุดก็กลับมาแล้ว ทำไมถึงดีใจเช่นนี้เล่า?”
โหวอันเล่อมองปราดเดียวก็เห็นสีหน้าดีใจของลูกสาวตนเอง
“ลูกสาวคารวะท่านพ่อ ท่านพ่อมาได้อย่างไร ท่านมิได้บอกว่ามีธุระต้องไปทำหรือเจ้าคะ?”
“มิใช่เพราะเป็นห่วงเจ้า จึงมาดูสักหน่อย กลัวว่าเจ้าจะต้องน้อยใจอยู่คนเดียวในเรือนพักนอกเมือง”
ลูกสาวโตแล้ว ย่อมไม่อาจใกล้ชิดเช่นแต่ยังเล็กได้อีก