กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
พอคำถามของมู่เสี่ยวหน่วนหลุดออกมา ทุกคนก็หันสายตามองโจวลิ่วหลาง
“ลูกก็ไม่รู้เหมือนกัน หากรู้ก็คงไม่จนป่านนี้ยังหาคนไม่ได้หรอกหรือ”
“ข้าเห็นว่าเจ้านี่คิดสูงเกินไป จะเอาแม่นางที่ไม่หวังอะไรจากเจ้าเลยสักอย่าง มันมีเหตุผลอันใด? การชอบใครสักคน อีกฝ่ายต้องมีรูปโฉม หรือมีสติปัญญาความสามารถ หรือมีทรัพย์สิน หรือเอาใจใส่เป็นพิเศษ อย่างนี้ถึงจะคู่ควรให้แม่นางทุ่มเท ไม่หวังสิ่งใด มุ่งแต่งงานกับเจ้า แล้วยังต้องเชื่อฟัง ว่านอนสอนง่าย กตัญญู และต้องไม่ทำให้เจ้ารู้สึกน่าเบื่อ ข้าจะไปหาเซียนสวรรค์มาให้เจ้ากระนั้นหรือ? พวกที่ยอมควักเนื้อให้เจ้าน่ะหรือ?”