ตอนที่ 313 ได้เวลาเก็บแหแล้ว

“ข้าก็คิดถึงพวกเจ้าเช่นกัน”

โจวเหลี่ยนจือกุมมืออู๋หยวนซวงไว้

สองสามีภรรยามองกันเงียบ ๆ เช่นนั้น ไม่ได้ทำสิ่งใด แต่ในใจกลับมั่นคงและอบอุ่นขึ้น

เวลากินข้าว อู๋หยวนซวงตักกับข้าวให้โจวเหลี่ยนจือไม่หยุด

“เด็ก ๆ หลับกันหมดแล้ว พรุ่งนี้พอเห็นเจ้าคงดีใจจนแทบจะอดใจไว้ไม่อยู่”

“ข้าไปหาท่านแม่ก่อน เจ้าพักผ่อนเสีย ไม่ต้องรอข้า”

แตะจูบเบา ๆ บนศีรษะภรรยา แก้มของอู๋หยวนซวงแดงขึ้นโดยไม่รู้ตัว แม้จะเป็นสามีภรรยาที่อยู่ด้วยกันมานานแล้ว แต่การกระทำเช่นนี้ก็ยังทำให้ใจของนางเต้นแรงอย่างอดไม่อยู่