กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
“เจ้าจะไปรู้อะไร เจ้าลูกอกตัญญู เหตุใดเจ้าต้องขัดขวางไม่ให้แม่บรรลุเป็นเซียนด้วย เมื่อวานข้าสูดปราณเซียนเข้าไปก็ไม่หิวแม้แต่น้อย ไม่จำเป็นต้องกินอาหาร ของกินเหล่านั้นมีแต่จะกลายเป็นสิ่งเจือปนในร่างกาย”
ถึงกับเรียกเขาว่าลูกอกตัญญูแล้ว ยิ่งเถ้าแก่เห็นมารดาของตนมีสภาพเช่นนี้ก็ยิ่งไม่กล้าปล่อยให้นางไป เขาฝืนทนทั้งคำด่าและการทุบตีของมารดา อุ้มนางกลับเข้าบ้าน
“ท่านพ่อ ท่านรู้สึกหรือไม่ว่าท่าทางของท่านย่าเหมือนพวกแขกที่ภัตตาคารตรงข้ามภัตตาคารหม้อไฟของเรายิ่งนัก? เพียงแต่แขกเหล่านั้นไปกินอาหาร ส่วนท่านย่าไม่กินอะไรเลย เอาแต่จะไปร่วมพิธีประทานพรของลัทธิเทพอัคคี”
คำพูดของลูกชายทำให้หัวใจเถ้าแก่เต้นระรัวอย่างห้ามไม่อยู่