กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
เมื่อมู่เสี่ยวหน่วนตื่นขึ้นมา นางพบว่าตนอยู่บนเกาะแห่งหนึ่ง และบนเกาะนั้นเต็มไปด้วยบุปผามารร้าย
หอศาลาสูงสามชั้น เมื่อผลักหน้าต่างออกก็มองเห็นทุกสิ่งภายนอกได้
“ตื่นแล้วหรือ เวลาก็ใกล้เคียงกับที่ข้าคาดไว้ ส่งอาหารขึ้นมาให้ฮูหยินบ้าง”
มู่เสี่ยวหน่วนมองชายตรงหน้า ผู้นั้นก็คือชายชุดดำที่ลงมือในเมืองโบตั๋นก่อนหน้านี้
“เหตุใดเจ้าจึงพาข้ามาที่นี่”
“เพราะเราคือพวกเดียวกันไง ข้าก็ไม่คิดว่าจะได้พบพวกเดียวกันอีก เกือบจะจุดไฟเผาเจ้าจนตายอยู่แล้ว เช่นนั้นก็น่าเสียดายเกินไป”
ชายผู้นั้นยิ้มอย่างอ่อนโยนยิ่งนัก แต่ความรู้สึกจากแววตากลับราวกับมีหนอนไต่ติดกระดูก