ตอนที่ 267 ยิ่งอยู่สูงยิ่งรับผิดชอบมาก

“ต้นไม้นี้เติบโตดีจริง ๆ คิดว่าปุ๋ยนี้ก็คงไม่ธรรมดา”

มู่เสี่ยวหน่วนยืนอยู่ตรงหน้าต้นไม้ต้นเดียวในลานบ้าน บนต้นไม้ เมล็ดเอล์มเขียวชอุ่มงอกงามเป็นพิเศษ

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเมล็ดเอล์มนี้กินได้”

มู่เสี่ยวหน่วนหันกายมองไปยังเด็กชาย

“ดูท่าจะไม่รู้ พวกเจ้าเด็กกลุ่มนี้ คนเล็กสุดก็น่าจะสามสี่ขวบแล้ว คนโตก็สิบขวบ เด็กโตคนหนึ่งพาเด็กเล็กคนหนึ่ง ต่อให้ไปขุดผักป่ากินขอทาน ก็ไม่ใช่ว่าจะอยู่ไม่ได้ แต่เหตุใดจึงต้องขโมย”

สายตาของมู่เสี่ยวหน่วนทิ่มแทงไปยังเด็กหลายคน