ตอนที่ 237 บำเพ็ญอะไรกัน

เมื่อโจวเหลี่ยนจือกับพวกขึ้นมาถึงกลางเขา ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว มู่เสี่ยวหน่วนเพิ่งเก็บข้าวของเสร็จพอดี หากช้ากว่านี้อีกเพียงหนึ่งถ้วยชา โจวเหลี่ยนจือกับพวกคงคลาดกับมู่เสี่ยวหน่วนไปแล้ว

“พวกเจ้ามาได้อย่างไร?”

มู่เสี่ยวหน่วนเก็บเครื่องมือเข้าที่ มองคนทั้งกลุ่มที่เหนื่อยจนแทบหมดแรง แม้ฝนหยุดแล้ว แต่ต้นไม้ใบหญาในป่าเขาบดบังแสงแดด พื้นดินจึงแห้งช้าและเปียกลื่นยิ่งนัก พวกเขาต่างแบกข้าวของกันมา อีกทั้งขุนเขาจินหลิงยังสูงชัน เดินขึ้นมายากลำบากเหลือเกิน