ตอนที่ 232 ภูเขาหิมะหัวเราะลั่น

“หิวเหลือเกิน!”

มู่เสี่ยวหน่วนเอ่ยประโยคแรก โจวซานหลางก็จะลุกขึ้นยืนทันที แต่เพราะนั่งมาทั้งคืน ขาจึงชา หากไม่ใช่เพราะอาศัยเจตจำนงอันแข็งแกร่ง เขายืนยังไม่ไหว ต้องผ่อนอยู่นานพอสมควรจึงกลับเป็นปกติ

“ข้าไปทำอาหารให้ท่านแม่ สัตว์ที่ล่าไว้จัดการเรียบร้อยแล้ว หมักไว้ทั้งคืน พอดีได้รส”

“เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่เฝ้าที่นี่ ไม่หนาวหรือ”

ลืมตาขึ้น นอกจากทะเลบุปผาอันโรแมนติกแล้ว ไม่คิดว่าโจวซานหลางยังเฝ้าอยู่ข้างกายนาง

“ไม่หนาว ท่านแม่ดูบุปผาอีกสักครู่ เดี๋ยวก็เสร็จ”