กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ช่วงเวลาอันอบอุ่นและสงบสุขมักสั้นนัก โจวเอ้อร์หลางกอดภรรยาและลูกสาวเป็นครั้งสุดท้าย ครั้นคลายอ้อมแขนแล้วก็ทะยานขึ้นหลังม้า
ท้ายที่สุดลู่ซานเหนียงก็กลั้นไม่ไหว กอดลูกสาวพลางหลั่งน้ำตา มู่เสี่ยวหน่วนมิได้กล่าวสิ่งใด เรื่องบางอย่างย่อมต้องมีคนลงมือทำ
“พรุ่งนี้ข้าจะไปเซียงโจวสักระยะ หากทุกอย่างรวดเร็วก็กลับมาได้ภายใน 1 เดือน เด็ก ๆ หลายคนเคยชินกับการเล่นน้ำยามเที่ยงวันแล้ว ถึงตอนนั้นพวกเจ้าที่เป็นแม่ต้องคอยดูแลด้วยตนเอง พอมีงานให้ยุ่ง ทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง”
มู่เสี่ยวหน่วนบอกการตัดสินใจของตนออกมา ลู่ซานเหนียงพลันรู้สึกว่าไม่ทุกข์ใจถึงเพียงนั้นแล้ว
“ท่านแม่จะไปเยี่ยมพี่ใหญ่หรือเจ้าคะ?”