กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ฮูหยินผู้เฒ่าฮั่วหญิงจับมือแม่เฒ่าเหมยไว้ ไม่ยอมปล่อยด้วยความอาลัย
“คนมากมายถึงเพียงนี้ จะไปเยือนรบกวนถึงหน้าประตูเช่นนั้นได้อย่างไร”
แม่เฒ่าเหมยประคองฮูหยินผู้เฒ่าฮั่วหญิง แล้วพาแม่นางทั้งสองไปยังเรือนของฮูหยินผู้เฒ่าฮั่วหญิงด้วยกัน
“เหลี่ยนจือเพิ่งจากไป แม่นางมู่คงมิได้จงใจเลือกเวลานี้กระมัง”
ฮั่วเจิ้งเยี่ยนสั่งให้คนนำชามาถวาย
“เป็นเพียงความบังเอิญ ข้าทำสิ่งใดก็ไม่จำเป็นต้องจงใจไปบอกเขา อีกทั้งยามนี้เขามีเรื่องเร่งด่วนที่ต้องจัดการ ไม่ควรถูกรบกวนด้วยเรื่องอื่น”
“แล้วครั้งนี้แม่นางมู่เดินทางเข้าเมืองหลวงด้วยเรื่องใดหรือ”
“ซื้อเรือนและซื้อทรัพย์สิน จะรอจนถึงเวลาคับขันแล้วค่อยจัดการไม่ได้ เตรียมการล่วงหน้าไว้ย่อมไม่ผิด”