ตอนที่ 88 โจวฉุนจวี่

สันเขากลองชาดคงไม่อาจสู้รบกันได้แล้ว

ในบรรดาคนที่เข้ามาพึ่งพาจากภายนอก มีอยู่คนหนึ่งถึงกับเป็นจวี่เหริน มีความคิดมากมาย หลังจากได้รับการรักษาแล้วก็ออกมายืนด้วยตนเอง เสนอความคิดเพื่อบั่นทอนขวัญกำลังใจของอีกฝ่าย

แต่ละวันส่งสองครัวเรือน ผลัดกันวิ่งไปยังหน้าค่ายทหารของอีกฝ่าย ทั้งร้องไห้ฟ้องทุกข์ทั้งด่าสาปแช่ง จัดรถม้าไว้คันหนึ่งโดยเฉพาะ หากอีกฝ่ายมีท่าทีเคลื่อนไหว ก็รีบฉุดคนกลับไปทันที

คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่ครอบครัวถูกเกณฑ์ไปเป็นทหาร พวกเขาเป็นทหารเพื่ออะไร ก็เพื่อปกป้องครอบครัวเล็ก ๆ ไม่ใช่หรือ สุดท้ายครอบครัวเล็กก็สิ้นไป บิดามารดา ภรรยา และบุตรยังต้องประสบภัยพิบัตินี้