กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
“อ๊ะ! เจ้า เจ้า เจ้ารอข้าไว้เถิด!”
ชายลามกยังไม่ลืมทิ้งคำขู่ไว้ แล้วลุกขึ้นวิ่งออกไป
มู่เสี่ยวหน่วนขี้เกียจจะมองอีกต่อไป ดื่มสุรากินกับข้าวต่อ คนรอบข้างราวกับดูเรื่องสนุกจบแล้วก็กลับสู่ปกติ แม้แต่เสียงกระซิบกระซาบก็ไม่มี จนกระทั่งมู่เสี่ยวหน่วนออกจากร้านสุรา
ต้าหลี่ถอนทัพ แต่หนานหลิงกลับไม่คิดถอน ด้วยวิธีการเดียวกัน แม่ทัพลู่เพราะการมีอยู่ของโจวเอ้อร์หลางจึงรอดพ้นเคราะห์หนึ่ง ส่วนอ๋องเจิ้นหนานกลับไม่มีโชคดีเช่นนั้น
“พี่มู่หรง ข้าไปกับเจ้าเองเถิด อาจารย์มีธุระจึงจากไปกระทันหัน แต่ก็ทิ้งยาช่วยชีวิตไว้ให้ข้าบ้าง”
หวังอิงอิงวิ่งตามมา มู่หรงอวิ๋นเห็นดังนั้นก็ดึงนางขึ้นรถม้า รีบเดินทางไปเซียงหลิงตลอดคืน