ตอนที่ 67 นึกออกแล้ว

โจวเอ้อร์หลางสังหารจนตาแดง ถ้าลูกคนที่สามไม่ดึงตัวเขากลับมา เขาคงวิ่งตามกองทัพศัตรูไปแล้ว

แต่พอกลับถึงค่ายทหาร โจวเอ้อร์หลางก็อาเจียนไม่หยุด แม้ข้าวเย็นที่เพิ่มเนื้อให้ก็ยังกินไม่ลง โจวซานหลางจึงเก็บไว้ให้เขา

“ข้าคิดถึงท่านแม่ คิดถึงพี่ใหญ่ คิดถึงน้องสาวคนที่สี่ คิดถึงเหล่าอู่ เหล่าลิ่วกับเสี่ยวชี”

โจวเอ้อร์หลางหมอบอยู่บนเตียงอย่างไร้เรี่ยวแรง โจวซานหลางนั่งอยู่ข้าง ๆ ตบหลังให้โจวเอ้อร์หลาง

เขาก็คิดถึงท่านแม่กับพวกพี่ชาย สมรภูมินั้นโหดร้ายเกินไป ยังดีที่ท่านแม่ให้เขามากับพี่สอง

เช้าวันรุ่งขึ้น โจวซานหลางนำอาหารไปอุ่นให้โจวเอ้อร์หลาง โจวเอ้อร์หลางที่หิวจัดจึงกินคำโต ๆ ลงไป

“เนื้อนี้ช่างอร่อยเสียจริง”