0110

⬢⬢⬢

ตอนที่ 110 บรรพชนแปรเทพ (ตอนจบ)

ไม่ว่าจะเป็นเฉินหยวนหรือผู้บำเพ็ญทั้งหมดในที่แห่งนั้น สายตาต่างจับจ้องไปที่จิตวิญญาณฟ้าดินโดยฉับพลัน

“ยา~”

สอดประสานกับเสียงร้องใสกระจ่างประหนึ่งเด็กสาว

ก้อนพลังเล็ก ๆ ของจิตวิญญาณฟ้าดินที่เปล่งประกายสายฟ้าไปทั่วร่าง กำลังสั่นเทาขณะจ้องมองค่ายกลตรงหน้า รวมถึงกลุ่มผู้บำเพ็ญมนุษย์ที่จ้องมองมาด้วยความโลภจากภายนอกค่ายกล

มันคือจิตวิญญาณฟ้าดินที่ก่อกำเนิดจากวิถีสวรรค์ แฝงเร้นไปด้วยพลังที่แม้แต่ผู้บำเพ็ญระดับแปรเทพยังต้องหวาดสะพรึง ทั้งยังสามารถชักนำสายฟ้ามหาศาลได้ไม่สิ้นสุด

ทว่าจิตวิญญาณฟ้าดินตัวนี้ในปัจจุบัน ยังคงอยู่ในขั้นเพิ่งก่อกำเนิด เปรียบได้กับทารกที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่นาน

ในบรรดาผู้บำเพ็ญมนุษย์ แม้แต่เฉินหยวนที่มีอายุน้อยที่สุด อายุขัยยังเหนือกว่าจิตวิญญาณฟ้าดินตัวนี้ถึงสิบเท่า

ยามนี้ เทพจวินหลิงเมิ่งพลันถ่ายทอดเสียงด้วยจิตเทวะไปยังเฉินหยวนอย่างลับ ๆ