0018

⬢⬢⬢

ตอนที่ 18 ผู้บำเพ็ญอิสระช่างน่าสงสาร

หิมะโปรยปรายไม่ขาดสาย ลมหนาวเย็นเฉียบดุจคมมีด

“หิมะตกแล้วสินะ”

เฉินหยวนเฝ้ามองหิมะที่โปรยปรายราวกับขนห่านอยู่นอกค่ายกลอย่างสงบ อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ

ถ้ำพำนักของเขานั้นอบอุ่นยิ่งนัก

ทว่ายามมองไปยังดินแดนปุถุชนซึ่งมีความเจริญใกล้เคียงกับยุคเหล็ก กลับน่าอนาถใจยิ่ง

ปีนี้ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด พื้นที่ส่วนใหญ่ในทะเลนอกจึงมีอากาศหนาวเย็นจัดอย่างหาได้ยาก

ลูกเห็บตกหนัก วัวม้าล้มตาย หิมะที่ทับถมหนาจนอาจท่วมเข่าได้

เหล่าปุถุชนในดินแดนยากจนพบเจอกับมหันตภัยเช่นนี้ ทั้งหิวโหยและหนาวเหน็บ ผู้ลี้ภัยกระจัดกระจายไปทั่ว