เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 261 รถขายอาหารหมายเลข 03
เธอหยิบมันออกมาอย่างระมัดระวัง จากนั้นใช้สองมือประคองส่งให้คุณลุง
ตัวขวดแก้วสะท้อนแสงเงางามที่ดูนุ่มนวลและสุขุม ริบบิ้นสีแดงและฉลากปั๊มทองดูโดดเด่นและเย้ายวนใจเป็นพิเศษท่ามกลางฉากหลังที่มืดสลัว
“คุณลุงคะ ดูนี่สิ... พอจะใช้ได้ไหมคะ?”
น้ำเสียงของสวีเสี่ยวเหยียนเบาลงเล็กน้อย แฝงไปด้วยความประหม่าและความคาดหวังที่พอเหมาะพอดี สายตาจ้องเขม็งไปที่ปฏิกิริยาของคุณลุง
ดวงตาของคุณลุงเป็นประกายขึ้นมาทันทีที่เห็นรูปทรงที่สมบูรณ์ของขวดเหล้า แสงนั้นวาบผ่านไปอย่างรวดเร็วจนเกือบจะทำให้คนคิดว่าเป็นเพียงภาพลวงตา
แต่สวีเสี่ยวเหยียนจับสังเกตได้
เขารับมันไป ไม่ได้เก็บเข้าที่ทันที แต่ลองชั่งน้ำหนักในมือเพื่อสัมผัสถึงความรู้สึกหนักอึ้งและแรงกระเพื่อมของเหล้าข้างใน
จากนั้นเขาก็เอียงตัวเล็กน้อยเพื่อให้แสงจากประตูส่องกระทบตัวขวดมากขึ้น