เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 229 ทางเข้าเขตบี
สวีเสี่ยวเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจได้ในทันที ใช่แล้ว เธอถูก "ความคิดแบบคนจน" ในการเอาตัวรอดที่เขตชั้นนอกตีกรอบเอาไว้อีกครั้ง ในเขตชั้นในและเขตชั้นกลาง โดยเฉพาะในกลุ่มคนที่สามารถคว้าสิทธิ์เข้าเขตบีมาได้นั้น คะแนนคือสกุลเงินที่มีสภาพคล่องสูงที่สุดและเป็น "เสบียง" ที่พกพาสะดวกที่สุด
ก่อนหน้านี้เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจเตรียมรถเข็น จัดที่นอน และสร้างภาพลักษณ์การย้ายถิ่นฐานที่ "สมเหตุสมผล" แต่เมื่อมองดูตอนนี้ เมื่อเทียบกับกลุ่มคนที่มาตัวเปล่าหรือพกมาเพียงเล็กน้อยเหล่านั้น กลับดูเตะตา งุ่มง่าม และออกจะ... เชยเสียด้วยซ้ำ
เธอก้มลงมองรถเข็นดัดแปลงที่อัดแน่นไปด้วยของของตัวเอง แล้วมองย้อนกลับมาที่กระเป๋าเป้ใบโตบนหลัง ความรู้สึกหงุดหงิดที่เหมือน "ยกหินทุ่มใส่เท้าตัวเอง" ก็พุ่งขึ้นมา หากรู้แต่แรกว่ามีคนจำนวนมากใช้วิธี "ใช้คะแนนเปิดทาง เดินตัวเบา" แบบนี้ เธอจะเสียแรงทำไปทำไม? ตอนนี้กลายเป็นว่ามันกลับมาเป็นภาระที่ขัดขวางความคล่องตัวของเธอเสียเอง
ในจังหวะที่ความคิดแล่นผ่าน ความคิดหนึ่งก็ชัดเจนขึ้น รถคันนี้จะเอาไว้ไม่ได้แล้ว อย่างน้อยก็ไม่ใช่วิธีนี้