เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 216 สรรพชีวิตในโลกมนุษย์
“ดูท่าข่าวเรื่องที่พักอาศัยบนพื้นดินจะ ‘ถูกยกเลิก’ ในอีกสิบวันข้างหน้าคงแพร่สะพัดไปทั่วแล้ว……” สวีเสี่ยวเหยียนเข้าใจได้ในทันที การแจ้งเตือนล่วงหน้าถึงอุณหภูมิที่ลดต่ำลงถึงลบเจ็ดสิบองศา ประกอบกับ “ค่าทำความร้อน” วันละ 0.5 คะแนนในเขตอีเมืองใต้ดิน แรงขับเคลื่อนในการเอาชีวิตรอดทั้งสองประการนี้กำลังกระตุ้น หรือจะพูดให้ถูกคือบีบบังคับให้ชาวเมืองทุกคนที่ยังคงดิ้นรนอยู่บนพื้นดิน ต้องหาทางทำทุกวิถีทางเพื่อหาคะแนนมาให้ได้
ดังนั้น ปฏิบัติการ “แปรทรัพย์สินเป็นเงิน” และ “เตรียมตัวตัวเบา” ที่เงียบเชียบแต่ยิ่งใหญ่และครอบคลุมไปทั่วทั้งเมือง จึงได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเร่งรีบและบ้าคลั่งภายใต้การผลักดันของความตื่นตระหนกและความสิ้นหวัง
ผู้คนจำต้องเผชิญกับทางเลือกแห่งความเป็นจริงที่โหดร้ายและน่าสะเทือนใจ สิ่งใดที่นำติดตัวไปได้? สิ่งใดที่ต้องทิ้งไว้? อะไรคือสิ่งที่ “มีค่า”? ในช่วงเวลาวิกฤตเช่นนี้ นิยามของ “คุณค่า” ถูกทำให้เรียบง่ายจนถึงขีดสุด นั่นคือการที่มันสามารถเปลี่ยนเป็นคะแนนได้อย่างรวดเร็วหรือไม่ กลายเป็นเกณฑ์เดียวที่ใช้ชั่งตวงวัดทุกสรรพสิ่ง
เฟอร์นิเจอร์ที่เทอะทะ สิ่งของเก่าแก่ที่อยู่เคียงข้างมานานหลายปี ของสะสมเล็กๆ น้อยๆ ที่อาจมีคุณค่าทางจิตใจแต่ไร้ประโยชน์ในการใช้งาน หรือแม้แต่เสบียงที่ปริมาณมากและขนย้ายลำบาก ทั้งหมดล้วนถูกจัดอยู่ในหมวด “ต้องทิ้ง”