เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 209 การชั่งน้ำหนักปลาที่จับได้
เธอไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่พยักหน้าให้ชายหนุ่มคนนั้น จากนั้นก็เข็นรถเข็นสินค้าที่ถูกปิดคลุมไว้อย่างมิดชิดของตัวเอง หันหลังเดินจากพื้นน้ำแข็งที่ความวุ่นวายยังไม่สงบลงสนิทแห่งนี้ไป มุ่งหน้าไปยังจุดรับซื้อทางการ
ลมหนาวพัดผ่านช่องว่างของเสื้อผ้าที่หนาหนักเข้ามา สวีเสี่ยวเหยียนดึงผ้าพันคอให้แน่นขึ้น เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่เดียว ล้อของรถเข็นสินค้าส่งเสียงเสียดสีกับพื้นน้ำแข็งอย่างไม่เป็นจังหวะ บางครั้งเมื่อล้อบดทับรอยแยกของน้ำแข็ง ตัวรถก็จะเอียงไปมาเล็กน้อย เธอรีบประคองแรงไว้อย่างมั่นคง ผ้าพันคอเก่าสีน้ำตาลปิดคลุมสินค้าด้านล่างไว้อย่างแน่นหนา เผยให้เห็นเพียงเกล็ดปลาที่แข็งตัวอยู่ตรงขอบ ซึ่งสะท้อนแสงจาง ๆ ภายใต้แสงอาทิตย์ยามเย็นที่สลัวราง
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ ก็พบว่ามีแถวที่ไม่ยาวนักต่อคิวอยู่ที่หน้าประตู มีคนประมาณเจ็ดถึงแปดคน แต่ละคนต่างนำสิ่งที่จับได้มามากบ้างน้อยบ้าง บนใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความคาดหวัง
แถวเรียงรายไปตามด้านข้างของตู้คอนเทนเนอร์จุดรับซื้อเพื่อหลบช่องลม คนที่อยู่หน้าสุดคือคนชราผมขาวโพลน ข้างกายมีถังพลาสติกสีแดงสองใบวางอยู่ ขอบถังมีน้ำแข็งเกาะเป็นชั้นบาง ๆ เขางอหลัง มือทั้งสองข้างซุกอยู่ในแขนเสื้อ ไอออกมาเป็นระยะ ทุกเสียงเหมือนถูกเค้นออกมาจากส่วนลึกของทรวงอกอย่างยากลำบาก เขาสั่งสายตาจ้องมองไปที่ประตูเหล็กแผ่นนั้น แววตาขุ่นมัวแต่แน่วแน่