กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 103 เนินลาด
สวีเสี่ยวเหยียนสังเกตเห็นจุดนี้เช่นกัน เธอเหยียดตัวตรงมองไปยังเงาภูเขาที่มืดมิด สายใยความรู้สึกที่ตึงเครียดมาตลอดในที่สุดก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย เธอถอนหายใจยาวออกมา "เฮ้อ... ในที่สุดก็เห็นภูเขาแล้ว"
น้ำเสียงของเธอยังคงมีความสั่นเครือจากการวิ่ง "ตลอดทางที่ผ่านมามีแต่ที่ราบ ไม่มีแม้แต่ที่ให้หลบซ่อน ฉันรู้สึกหวาดระแวงมานานมากแล้ว" เธอกล่าวพลางหันไปหาอีกสองคนพร้อมเสนอแนะ "พี่เซี่ย หวังเซียว หรือว่า... เราปีนขึ้นไปบนภูเขาลูกข้างหน้านี้แล้วหาที่ลับตาคนนอนกันดีไหม? บนเขามีทัศนวิสัยดีและซ่อนตัวง่าย ปลอดภัยกว่าอยู่บนถนนใหญ่แบบนี้ รอจนฟ้าสว่างแล้วค่อยเดินทางต่อดีไหม?"