กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 75 ค้างคาว
เธอฝืนบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว การจมปลักอยู่กับความเสียใจไปก็ไม่มีประโยชน์ เธอทำได้เพียงพึ่งพาตัวเองและก้าวเดินต่อไปอย่างระมัดระวัง
สวีเสี่ยวเหยียนเดินอยู่บนถนนสายใหญ่ที่ครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยรถรามากมาย ทว่าบัดนี้กลับเงียบสงัดราวกับป่าช้า เธอเดินเพียงลำพังมาประมาณสามชั่วโมง
ระหว่างทางนอกจากเสียงหวีดหวิวของลมที่พัดผ่านยอดไม้และเสียงร้องของแมลงที่ไม่ทราบชนิดเป็นครั้งคราว เธอก็ไม่พบเจอผู้คนที่มีชีวิตเลย ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อย ๆ เธอจำเป็นต้องหาที่พักค้างคืน การเดินอยู่บนถนนที่เปิดโล่งเพียงลำพังในยามค่ำคืนไม่ต่างอะไรกับการทำให้ตัวเองกลายเป็นเป้ากระสุนที่มีชีวิต