กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 18 กฎอัยการศึก
แสงสุดท้ายของยามสนธยาจมหายไปหลังทิวเขาไกลลิบ ขบวนรถที่ทอดยาวบนทางหลวงแผ่นดินค่อย ๆ ถูกความมืดมิดกลืนกิน สวีเสี่ยวเหยียนเคาะนิ้วบนพวงมาลัยอย่างเหม่อลอย พลางมองดูแถวไฟท้ายสีแดงที่นิ่งสนิทอยู่เบื้องหน้าแล้วถอนหายใจเบา ๆ นี่เป็นครั้งที่สี่แล้วที่เธอต้องดับเครื่องยนต์เพื่อรอคอย ทุกครั้งที่สตาร์ทรถใหม่ก็เคลื่อนไปได้ไม่ถึงสิบเมตร เสียงครางของเครื่องยนต์ดีเซล เสียงแตรรถที่ดังระงมสลับกันไปมา และเสียงสบถที่ดังแว่วมาเป็นระยะ ประสานกันเป็นซิมโฟนีแห่งความหงุดหงิดท่ามกลางความมืดที่ทวีความเข้มข้นขึ้น