กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เอ๊ะเฮ้ แกว่งคอเล่นชิงช้า
“ที่แท้สิ่งลี้ลับทำอาหารเก่งนี่เป็นพรสวรรค์ประจำเผ่าจริง ๆ ด้วยแฮะ”
หลีหยางคีบอาหารเข้าปากไม่หยุด ไม่นานก็ชิมอาหารบนโต๊ะวนไปครบทุกจานหลายรอบ
โม่ชิงถามอย่างแอบหึง “ระหว่างฝีมือฉันกับร้านนี้ อะไรอร่อยกว่ากัน?”
“ฝีมือคุณ” ยัยผมแดงตอบทันทีแบบไม่ลังเล
โม่ชิงถึงกับพูดไม่ออก ไม่รู้ว่าเธอคิดแบบนั้นจริง ๆ หรือแค่ตอบเอาตัวรอด แต่ถึงจะได้คำตอบที่อยากฟัง ก็ไม่ได้ดีใจขึ้นมาสักเท่าไร
หลีหยางเพิ่งสังเกตเห็นว่าเขาอารมณ์ไม่ดี “เป็นอะไรไปคะ ที่รัก?”
“……”
โม่ชิงหันหน้าหนี ซ่อนมุมปากที่กำลังยกขึ้นไว้
เรียกที่รักซะหวานเชียว รู้จักแต่ใช้คำหวานหลอกสิ่งลี้ลับสินะ