กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เขินจนหน้าแดง
เสียงกริ่งหน้าบ้านพักดังลั่น ทำให้คู่รักที่กำลังหยอกล้อกันอยู่หยุดชะงักทันที
โม่ชิงหันไปมองทางประตูหน้าบ้านด้วยความแปลกใจ “ใครมา?”
พวกเขาอยู่ที่นี่มาตั้งนานแล้ว แทบไม่มีใครแวะมาเยี่ยม คนที่มาบ่อยที่สุดกลับเป็นเพื่อนวัยเด็กที่เป็นสิ่งลี้ลับทั้ง 2 ตนของเขา
ที่สำคัญที่สุดคือ เขาสัมผัสได้ว่าคนข้างนอกเป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่มีระดับการบำเพ็ญเลย
หลีหยางลุกกลับไปนั่งที่เดิมอย่างไม่รีบร้อน แล้วยื่นเท้าไปถีบเขาเบา ๆ “น่าจะเป็นพัสดุด่วนที่ฉันสั่งไว้ เธอไปรับหน่อย”
“อ๋อ”