กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โง่จนน่าขำ
ที่น่าแปลกคือพอกินข้าวไปได้ครึ่งทาง ประมุขตระกูลซ่งกับซ่งเซี่ยนก็เดินเข้ามา แต่ซ่งเสี่ยนไม่ได้ตามมาด้วย
หลีหยางเห็นข้อความที่อวี๋ฉงส่งมา จึงช่วยเขาถามถึงซ่งเสี่ยนดู
“อ้อ รายนั้นน่ะเหรอ พอร่างกายกลับมาแข็งแรงก็เลยดีใจ จนทนไม่ไหวอยากจะออกไปเที่ยวเล่นสักสองสามวันน่ะ” ประมุขตระกูลซ่งอารมณ์ดีมาก รอยยิ้มบนใบหน้าไม่จางหายไปเลย
“อย่างนั้นเหรอคะ? ออกไปคนเดียวแบบนั้นจะไม่ปลอดภัยหรือเปล่า?”
ซ่งเซี่ยนตอบเร็วกว่าประมุขตระกูลเสียอีก เขาโบกมือไปมาพลางหัวเราะร่า “ไม่หรอกครับ มีบอดี้การ์ดตามไปด้วย อีกอย่างก็แค่ออกไปไม่กี่วัน จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นได้”
โม่ชิงแค่นหัวเราะเย็นอยู่ในใจ แค่ไม่กี่วันก็จัดการศพให้เนียนกริบได้แล้ว