กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ความขี้เกียจทำให้ข้ามีความสุข
ครั้งนี้ต่างจากตอนที่ตรวจดูสาเหตุการตายของพนักงานต้อนรับหญิงในดันเจียนก่อนหน้านี้ ตอนนั้นเป็นการมองผ่านสายตาของผู้ตายเอง แต่ครั้งนี้เหมือนเข้าไปอยู่ในความทรงจำของเศษวิญญาณที่ยังเหลืออยู่
มีแค่ช่วงแรกที่มองผ่านสายตาของผู้ตาย หลังจากนั้นก็เปลี่ยนเป็นมุมมองของคนนอก
รอบ ๆ เป็นลานโล่ง ไม่ไกลออกไปมีป่าทึบ พอมองเห็นคราบเลือดติดอยู่บนใบไม้ราง ๆ
เศษวิญญาณอ่อนแอมาก คงเรียกออกมาได้แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว หลีหยางจึงทำมุทราอาคม สร้างกระจกเมฆขึ้นบนเวที ให้ภาพความทรงจำที่ลิ่นวั่งเห็นปรากฏในกระจกด้วย