กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บ้าเอ๊ย เขาไปรู้เรื่องนั้นได้ยังไง
(ฉันจะแตกสลายแล้วจริง ๆ ฮือออ)
ถ้าหลีหยางใจแข็งพอที่จะต้านทานลูกอ้อนของโม่ชิงได้ เธอคงไม่ตกหลุมพรางไอ้เจ้าตัวแสบนี่หรอก
ก่อนหน้านี้เธอยังตั้งตารออยู่เลย แต่พอถึงเวลาจริงขึ้นมา ในใจกลับมีแต่ความรู้สึกเสียใจภายหลัง
“โม่ชิง!! ตกลงเจ้าไปเรียนรู้อะไรมากันแน่!!”
ไหนบอกว่าเรียนแล้วจะไม่ทำให้บาดเจ็บไง นี่เล่นเอาเหงื่อซึมจนตัวเย็นไปหมดแล้ว ไอ้เจ้าสิ่งลี้ลับซื่อบื้อเอ๊ย!!
โม่ชิงรีบปลอบอารมณ์เธอ “ข้าเรียนมาแล้วจริง ๆ นะ แค่ทฤษฎีกับตอนปฏิบัติมันต่างกันนิดหน่อยน่ะ... ใจเย็นนะที่รัก เจ้าต้องใจเย็น”
“เย็นกับผีน่ะสิ”
“......”
หลีหยางนอนมองเพดานด้วยความหมดอาลัยตายอยาก รู้สึกได้เลยว่าโลกนี้ช่างหลอกลวงกันเหลือเกิน