กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยัยผมแดงน่าสงสารขนาดนี้เลยเหรอ
ตอนที่ฟู่ซิวหย่วนกลับมา เขาก็พบว่าชั้น 5 ของหอหลอมศาสตราที่เคยเต็มไปด้วยของจนแน่นขนัด ตอนนี้กลับโล่งเตียนไปเป็นแถบจนเห็นได้ชัด
หลีหยางยิ้มจนแก้มปริ เธอยังคงตั้งหน้าตั้งตาคำนวณพื้นที่ในยันต์เก็บของอย่างละเอียด เพื่อจะเลือกหยิบของชิ้นอื่นที่มีขนาดพอเหมาะเพิ่มเข้าไปอีก
“โชคดีที่บอกจำนวนจำกัดไว้ก่อน ไม่งั้นผมว่าเธอคงขนหอหลอมศาสตราบ้านคุณไปหมดเกลี้ยงแน่” อวี๋ฉงพูดกับฟู่ซิวหย่วนด้วยสีหน้าจนใจ
“......”
ยังดีที่ไม่ใช่ตู้คอนเทนเนอร์ตั้งห้าตู้
พอพื้นที่ในยันต์เก็บของเริ่มยัดไม่ลงแล้ว หลีหยางถึงได้หยุดการกวาดล้างด้วยความรู้สึกที่ยังไม่จุใจเท่าไหร่