เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไม่รู้จะตั้งชื่อตอนว่าอะไร
โม่ชิงใช้แขนข้างเดียวช้อนตัวหลีหยางขึ้นไปนั่งบนเคาน์เตอร์ ก่อนจะกดท้ายทอยของเธอแล้วมอบจูบที่ลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม
คราวนี้ทั้งคู่ต่างทุ่มเทความร้อนแรงให้กันอย่างหนักหน่วงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เสียงน้ำหยดจากก๊อกดังเป็นระยะท่ามกลางความเงียบของห้องครัว เสียงน้ำที่ดังสลับเบาค่อยปลุกเร้าอารมณ์ให้พลุ่งพล่าน
จนกระทั่งลมหายใจเริ่มติดขัด อกของทั้งคู่กระเพื่อมไหวรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนริมฝีปากของทั้งสองเริ่มบวมแดงถึงได้ยอมผละออกจากกัน แต่หน้าผากยังคงแนบชิดกันไม่ห่าง
“ข้าไม่มีทางให้หันหลังกลับแล้ว ดังนั้นเจ้าห้ามทิ้งข้าเด็ดขาดนะ” ดวงตาของโม่ชิงเป็นประกายวาววับดูน่าสงสารจับใจ เขาถูไถหน้ากับเธออย่างออดอ้อน
หลีหยางประคองใบหน้าเขาไว้แล้วหัวเราะเบา ๆ “ข้าให้ความมั่นใจกับเจ้ายังไม่พออีกหรือไง?”
“เปล่า ข้ากำลังเรียกร้องความเห็นใจอยู่”