กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ขอบคุณนะเจ้านาย
“หลีหยาง?”
พอหลีหยางลืมตาขึ้น เธอก็พบว่าตัวเองนั่งอยู่บนโซฟาในวิลล่าแล้ว
ตอนนี้โม่ชิงกำลังซบอยู่ที่ตัวเธอ คิ้วขมวดเล็กน้อยพลางก้มหน้าลงสูดดมกลิ่นกายเธอเบา ๆ
“ทำอะไรน่ะ?” ไอเย็นที่พ่นออกมาเป็นระยะทำให้เธอรู้สึกจั๊กจี้
“ตอนออกมาเจ้าเจอสิ่งลี้ลับมาหรือ? บนตัวเจ้ามีกลิ่นของมัน”
หลีหยางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดขำออกมา “จมูกไวอย่างกับสุนัขเลยนะเนี่ย กลิ่นแค่นี้ยังได้กลิ่นอีก”
เธอไม่ได้ปิดบังอะไร เล่าเรื่องที่เจอ 'ภูตบ้าคลั่ง' ให้เขาฟังจนหมดเปลือก
พอเล่าจบก็อดบ่นไม่ได้ “ข้าบอกเลยว่าพวกภูตบ้าคลั่งเนี่ย น่ารำคาญที่สุด เหมือนคนเป็นโรคจิตเภทไม่มีผิด”