กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โลกนี้มันก็แค่เอเดนเบิร์กขนาดยักษ์
อวี๋ฉงมองดูคนสี่คนที่โผล่พรวดพราดออกมาแล้วรู้สึกปวดหัวขึ้นมาตะหงิด ๆ
เขาไม่นึกเลยจริง ๆ ว่าจะมีคนว่างงานถึงขั้นสะกดรอยตามเขามาตลอดทาง
“ตู้รั่ว พวกเจ้าตามข้ามานานแค่ไหนแล้ว?”
หลีหยางกะพริบตาปริบ ๆ “เจ้าลองทายดูสิ?”
“คงตามมาตั้งแต่ก่อนจะเจอผีถามตอบแล้วสินะ”
พอได้ยินแบบนั้น หลีหยางก็แกล้งทำเป็นประหลาดใจพลางยกมือปิดปาก “ว้าว เจ้าฉลาดเกินไปแล้ว”
อวี๋ฉงถอนหายใจออกมา “มิน่าล่ะ ข้าถึงรู้สึกเหมือนมีคนอยู่แถวนี้ตลอดเวลา”
เพียงแต่เขาคิดว่าความเคลื่อนไหวพวกนั้นไม่เป็นสิ่งลี้ลับก็คงเป็นผู้เล่นคนอื่นที่ผ่านมา เลยไม่ได้ใส่ใจนัก
หลีหยางยิ้มออกมาอย่างเขินอายเล็กน้อย ก่อนจะเบนความสนใจไปยังเรื่องที่เธออยากรู้จริง ๆ