กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แบบนั้นก็สิ้นหวังแล้ว
ตอนนี้อวี๋ฉงขึ้นมาถึงชั้นบนสุดแล้ว เขาเหนื่อยจนหอบไม่หยุด
กระจกชั้นนี้แตกเสียหายหนักกว่าชั้นอื่น ๆ แสงจากข้างนอกส่องเข้ามาทางหน้าต่าง
มีคนนั่งอยู่ที่โต๊ะกาแฟริมหน้าต่าง ดูจากท่าทางแล้ว เหมือนเขากำลังถือถ้วยจิบชาอย่างสบายใจ
อวี๋ฉงเดินเข้าไปใกล้ด้วยฝีเท้าที่ค่อนข้างหนัก จนในที่สุดก็มองเห็นรูปร่างหน้าตาของอีกฝ่ายชัด ๆ
อีกฝ่ายเป็นสิ่งลี้ลับ แต่หน้าตาไม่ได้น่ากลัว ทั้งเค้าโครงใบหน้าและรูปร่างล้วนใกล้เคียงกับมนุษย์มาก มีแค่ผิวสีขาวเทาทั้งตัวที่ทำให้แยกออกได้ชัดเจนว่ามันไม่ใช่มนุษย์
สิ่งลี้ลับมองอวี๋ฉงแล้ววางถ้วยในมือลง มันยิ้มอย่างแข็งทื่อเล็กน้อย เหมือนมีอะไรมาดึงกล้ามเนื้อบนใบหน้าให้ขยับ