เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
น่าจะ 10 ปีแล้วมั้ง
ในห้อง เหนียนเจียมองผู้ชายข้างตัวที่สายตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน แต่ในใจเธอกลับมีแต่ความเย้ยหยัน
ผู้ชายที่เธอรักมาหลายปีคนนี้ เริ่มเลวลงตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?
จนถึงตอนนี้เขายังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เล่นบทคนรักที่อ่อนโยนและเอาใจใส่ต่อไปได้ ช่างแสดงเก่งจริง ๆ
อ้อ ที่แท้เขาก็ปฏิเสธหลิ่วซินซินตรง ๆ ได้อย่างง่ายดายนี่เอง
ทั้งหมดนี้แสดงให้เห็นว่าเขาไม่ใช่คนใจดีที่ปฏิเสธใครไม่เป็นหรอก ก่อนหน้านี้เขาแค่ชอบที่มีผู้หญิงคอยทำทุกวิถีทางเพื่อยั่วยวนตัวเองเท่านั้น
“เจียเจีย เป็นอะไรไป?” โจวเจียสังเกตเห็นว่าเธอมองอยู่ เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วกุมมือเธอไว้
เหนียนเจียยกมุมปากขึ้นนิดหนึ่งเช่นกัน “คืนนี้เธอแทบไม่ได้นอนดี ๆ เลย พักสักหน่อยไหม?”
“ไม่ชินที่ต้องนอนคนเดียว อยากให้ฉันนอนด้วยเหรอ?”