กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พี่คะ เลิกดึงเถอะ หนูเริ่มกลัวแล้ว
ก่อนที่ท้องฟ้าจะมืดลง ในที่สุดหลีหยางและพวกก็มาถึงดาดฟ้าชั้นบนสุดของตึกสูง
“เชี่ย สูงชะมัด!”
เสิ่นตัวจินหมอบอยู่ตรงขอบดาดฟ้า บนนี้มีกระถางต้นไม้และแปลงดอกไม้ที่ถูกทิ้งร้าง รวมถึงโต๊ะเก้าอี้บางส่วน ดูคล้ายจะเป็นสวนลอยฟ้า เพียงแต่มันสูญเสียความสวยงามและสง่างามดั้งเดิมไปจนหมดสิ้นแล้ว
จากความสูงระดับนี้ สามารถมองเห็นทัศนียภาพของทั้งเมืองได้แบบพาโนรามา ตัวเลขนับถอยหลังที่เคยลอยอยู่เหนือหัวก็ดูต่ำลงไปจากระดับสายตาของพวกเขาเล็กน้อย
เสิ่นตัวจินดึงแขนหลีหยางอย่างตื่นเต้น “นี่แหละคือภาพรวมของโลกด่านนี้ เรามาถ่ายรูปเช็กอินเก็บไว้เป็นที่ระลึกกันไหม?”