กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจ้าต้องปกป้องข้านะ
ทั้งสามคนแอบซุ่มรออยู่ข้างนอกได้ราวครึ่งชั่วโมง หลีหยางก็รู้สึกได้ว่าไอหยินเริ่มอ่อนกำลังลงแล้ว
“จบเรื่องแล้วหรือเปล่า?”
โม่ชิงพยักหน้าตอบ “ตายเรียบแล้ว”
พูดจบ เขาก็มองจ้องไปที่หลีหยางตรง ๆ
“เธอฉลาดมากจริง ๆ เป็นผู้ชายที่เจ้าเล่ห์... เอ้ย เป็นผู้ชายที่หัวไวที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลยล่ะ~”
ถึงจะเป็นคำชมตามหน้าที่แบบไร้ความรู้สึก แต่โม่ชิงก็ยังอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มที่มุมปาก
เสิ่นตัวจินรู้สึกเหมือนฟันแทบจะร่วงหลุดออกมา อดไม่ได้ที่จะแซว “เธอนี่หลอกง่ายชะมัด แค่ชมไม่กี่คำก็เคลิ้มไปไกลแล้ว”
โม่ชิงที่ยังหุบยิ้มไม่ได้เหลือบมองเธออย่างไม่ไยดี “เธอไม่เข้าใจหรอก ฉันมีจังหวะของฉัน”
“...เฮอะ ๆ”